પીડા



પગે પીડા કરી મારી બાઈ, પગે પીડા કરી…

લાખો ડગલાં ચાલી ચાલીને થાકી એવી નસું
ચાલણગાડીએ દીધો ધક્કો ને ખસી શકી ન તસું
તમ્મર ચડ્યા સાતે કોઠે તો યે સીધી ફરી
પગે પીડા કરી મારી બાઈ ..પગે પીડા કરી ..

ચોવીસ કલાકનાં ચોઘડિયામાં પાંચ કલાકની રાત
દોડી દોડીને થાકેલ પગ માંગતા રહ્યા નિરાંત
રૂંવે રૂંવે ફૂટેલ થાકે ફરિયાદ એવી કરી,
પગે પીડા કરી મારી બાઈ, પગે પીડા કરી…

દિવસો વિત્યા રાત્યું વિતી સહન ન થાય કોઈ ઘડી
બધા અભરખા હેઠા આવ્યાં ને એકલતા આડી પડી
આનંદી કાગડાની વાતે , પીડા રહી ગઈ જરી
પગે પીડા કરી મારી બાઈ ..પગે પીડા કરી..

સમયનો સંગાથ કેવો હોય જલ્દી લીધું જાણી
ટીવી,મૂવી,મોબાઇલ વળી પુસ્તકમાં જઈ ગૂંથાણી
અંતે ખાટલે પડ્યા પડ્યા કલમે પાછી ફરી,
પગે પીડા કરી મારી બાઈ, પગે પીડા કરી …

હેમલ મૌલેશ દવે
20/01/2020

“તલ”


મૃત્યુ એક સનાતન સત્ય .રોજે રોજ આપણી સાથે જીવતું સત્ય ને તે છતાં એને જાકારો આપી ન શકાય , એને મન પડે ત્યારે ગમે તે રૂપ ધારણ કરીને આવે ને મન ફાવે ત્યારે લઈ જાય . ન કોઈ આગાહી કરે ન કોઇની પણ તાબેદારી કરે બસ આવે અને જાય .

ને આ આવજાવ વચ્ચે જીવન ચાલતું રહે , ક્યારેક ઊછળતું રહે ક્યારેક કૂદતું રહે ને ક્યારેક હાંફીને ઊભું રહી જાય પણ થંભે નહીં બસ દોડતું જ રહે અને એની દોડ મૃત્યુ સુધીની છે એ જાણવા છતાં પણ એની ચાહ એને જીવન તરફ જ  લઈ જાય .

કોણ જાણે ક્યારે ટપકી પડશે અને ક્યારે આપણને હતા ન હોતા કરી નાખશે ..?? આવા જ કૈંક વિચારો સાથે શાલવી બાલ્કનીમાં રહેલા વાંસના હીંચકામાં બેસીને વિચારો કરી રહી હતી …આજે મૃત્યુની વાત કેમ યાદ આવે છે ? શું આજે કોઈ એવું પુસ્તકતો નથી વાંચી નાખ્યું ને ? આ ચાલીસી વટાવવાનું આ દુખ ! લાંબો ભૂતકાળ ભૂલાતો નથી અને કાલે જીવેલા ભૂતકાળ જાણે જીવ્યો જ નથી એમ યાદ નથી રહેતો !! મગજને કસવામાં તો માથું દુખી જાય છે ને ક્યારેક પાછું ફટાક દઈને મગજનું ફાટક ખૂલે છે અને તે યાદ રુમઝુમ કરતી બહાર આવે છે . પહેલા તો આ સ્થિતિ કોઠે નહોતી પડતી કારણ કે એની યાદશક્તિ પર તો એ મુસ્તાક હતી ..કોઈ ભૂલી ગયા આવું કહે તો એને નવાઈ લાગતી કે ‘ આમ ભુલાય કેમ જાય ? ‘ જાણે એના જ શબ્દોને સાચા પાડવા કુદરત અત્યારે પ્રયાસ કરી રહી હતી …હા પુસ્તકનું ટાઇટલ ભૂલાયું હતું ..ને સાથે રહેલી વિગતો પણ . હશે ત્યારે જે હોય તે , વિચારો પર ક્યાં આપણો ઇજારો ચાલે છે એ તો મન પડે ત્યારે આવે ને જાય ..!

બાલ્કની હવે અંધારી થઈ .સાંજનો ઉજાસ પથરાયો થોડો રતુંબડો સુરજ બિલ્ડીંગની પાછળ છુપાયો ને હવે જ શરૂ થઈ પ્રતિક્ષાની ઘડીઓ. છેલ્લા પાંચ વર્ષથી અનુભવાતો એક જ સમય જેમાં ક્યારેય કોઈ ફેરફાર નથી થયા . હા રવિવારની વાત જુદી છે ત્યારે ઝૂલતા ઝુલાએ સંભાળીને ઝૂલવું પડે છે . સામે જ એક આરામખુરશી ગોઠવાઈ હોય છે ને પછી આરામખુરશી અને ઝુલા વચ્ચે સંવાદો થયા કરે છે . ત્યારે આખી સાંજ બાલ્કનીમાં ઠલવાય છે અને રાતો સુરજ ડૂબતાં ડૂબતાં શાલવીના ગાલને ક્યારેક રાતા કરી શકે છે .

   વળી પાછો સુરજ સવારે આછા કિરણો સાથે શાલવીના બેડરૂમમાં મુકાયેલા બેડ સુધી પહોંચે છે ને શાલવીને જગાડે છે , જાગીને સીધી શાલવીની નજર  બાજુમાં સૂતેલા અધખુલ્લા  શરીર પર પડે છે ને એ ખુલ્લી પીઠ પર ઝગારા મારતા તલને જોઈને હાશકારો અનુભવે છે . એ ઝગારાને ચૂમી લેવા મન કરે છે પરંતુ થોડો સળવળાટ થશે તો એ ઝગારો જલ્દીથી ગાયબ થઈ જશે ને પાછી એને કરવી પડશે  અઠવાડીયાની પ્રતિક્ષા…! એ વિચારે બસ અનિમેષ એ જોયા જ કરે છે …ગૌર વર્ણની ઉપર શોભતો કાળો તલ જ યુવાન રહ્યો છે હજુ બાકી તો ……!!!

આ ચાલીસીની પકડ પણ હવે ઢીલી પડી છે ..હા ..! 20 વર્ષે થયેલા ઉભરા હવે ધીમે ધીમે ઓછા થતાં જાય છે પણ એની યાદ તો રોજ હુમલા કરે છે ને છલોછલ છલકાવીને જાય છે ક્યારેક આંસુઓ ને ક્યારેક મન.

  એ દિવસે કોલેજનું પગથિયું ચુકાયું ને સાથે જીવનનું પણ . ત્યારે  એ  કેવી મજબૂત બાજુઓમાં ઝીલાઈ હતી ને પછી એ બાહોંનું વ્યસન થઈ ગયું . ..વીસ વર્ષ અને પાંત્રીસ  વર્ષના ભેદ ભુલાયા હતા. ક્યારેક લાયબ્રેરી તો ક્યારેક પાર્કિંગમાં નજરની સાથે સ્મિતની આપ લે થતી હતી ને ક્યારે એ સ્મિત ખડખડાટ હાસ્યમાં પલટાયું એની ખબર ન રહી હતી .

એ દિવસ એને હજુ પણ યાદ છે . કોલેજની પીકનિક આબુમાં હતી ને કેટલી વાર એ આબુ જઇ આવી હતી એટ્લે એ અવઢવમાં હતી કે જાઉં કે ન જાઉં …..એ અવઢવ એક જ ધડાકે ખતમ થઈ ગઈ હતી જ્યારે તેને ખબર પડી કે …..!

બસ ઉપડી ત્યારે એ છેલ્લેથી બીજી સીટમાં બેઠેલી ને એની આગળ જ એ …ખુલ્લી બારીમાંથી આવતી હવા એના ચહેરા ને વાંકડિયા વાળને સ્પર્શીને મારા સુધી પહોંચતી હતી ને એ સુગંધનું જોર આબુમાં જુદી હોટેલમાં ઉતાર્યા તો પણ રહ્યું હતું. નખી લેકમાં કરેલા બોટિંગમાં રૂપાનો સાથ એને જરા પણ ગમ્યો ન હતો ..અને સનસેટ વખતે એ અણગમો ક્યારે ગમામાં પલટયો એ ખબર ત્યારે જ પડી જ્યારે એ ડૂબતાં સુરજની સાખે એ સુગંધને ભારોભાર ભરી હતી ને કદાચ એટ્લે જ તેને આજે પણ ડૂબતાં સુરજનું મહત્વ એટલું જ છે.

 એ દિવસની સાંજ અને એ પછીની સાંજ …આ બન્ને દિવસની સાંજમાં તેની આખી જિંદગી પલટાઈ જશે એની તો એને જરા પણ અંદેશો ન હતો .. એ સનસેટ જોઈને ઢોળાવ વાળા રસ્તે ઉતરતા આછા અંધારામાં પડી ન જવાય એના આગોતરા આયોજને એનો જમણો હાથ તેના ડાબા હાથમાં મુકાયો ને હોટેલ આવતા આવતા એ પકડ એટલી મજબૂત થઈ ગઈ કે લાગ્યું કે , “ આ હુંફ વગર નહીં જ જીવી શકાય ‘ .! નિર્ણય ભારે હતો એ તો ઠીક ભારે કરતાં પણ ભારેખમ હતો . એણે અનુભવેલી ડાબા હાથની હુંફ એના  જમણા હાથમાં ક્યારેય અનુભવી શકવાની નહોતી . એ જમણો હાથ આઠ વર્ષ પહેલા જ કોઈના હાથમાં અપાઈ ગયો હતો . છતાં પણ એ મુસ્તાક બની ..હોટેલ સુધી પકડાયેલા એ હાથે એને બીજા મહિને હોટેલના કમરા સુધી પહોંચાડી દીધી ને એ રાત્રિએ એક બીનઅનુભવી કન્યાને એક અનુભવી પુરુષે સ્ત્રી બનાવી હતી.

સમાજના અને ઘરના વિરોધની વચ્ચે એ એકદંડિયા મહેલની એકલી રાણી બનવા તૈયાર થઈ હતી  ને એ જ ડાબો હાથ અને અઠવાડીયાના બે દિવસોના સહારે ચાલીસીએ પહોંચી ગઈ હતી .    

હા ..ખુશ હતી એ . દુખી થવાના કોઈ કારણો ઉપલા સ્તરે કોઈ જ જણાતા નહોતા. થોડો સમય ઝંઝાવાત આવ્યો હતો .એ જ્યારે સેમિનારમાં ભાગ લેવા  ત્રણ મહિના માટે જાપાન જવાનો હતો ..એ રાત્રે જુદાઈની ક્ષણો પહેલાનો પ્રેમ આહલાદક રહ્યો હતો , એમ માનોને કે જવાબદારી વગરનો પ્રેમ રહ્યો હતો ને એ જવાબદારીનું ભાન તેને બીજા મહિને જ થઈ ગયું જ્યારે નિયમિત રહેતા માસિકની તારીખ ચુકાઈ ગઈ . થોડો અંદેશો આવ્યો ને સાથે યાદ આવી  તેની સહેલી રૂપા  જે હવે પ્રસિધ્ધ ગાયનેક હતી ..હ્રદયનો ધબકારો ચૂકી જવાય એવા સમાચાર તેણે આપ્યા હતા . “ you are pregnant “ .

ને પછી પ્રતિક્ષાનો દોર શરૂ થયો હતો ક્યારે ‘એ ‘ આવે અને ક્યારે એને શુભ સમાચાર આપું …..એ  સુખદ ઘડી બહુ જલ્દી આવી ને  દુ:ખદ યાદો સાથે હજુ સુધી અટવાઈને પડી છે . એ મા તો ન બની શકી પણ રૂપાની સાથે મળીને એ ક્યારેય મા ન બની શકે એનું પ્લાનિંગ પણ એમણે કરી દીધું હતું . એ ટીસ હવે ચૂભતી જ રહેવાની છે ક્યારેય એ ચૂભનને મિટાવવાની કોશિષ પણ નથી કરી ..છો ને રહી.. .!!

એ જ તો યાદ દેવડાવે છે કે , વીસ વર્ષની જિંદગી ત્રેવીસ કે ચોવીસ વર્ષ વાળા હાથમાં જ શોભે અથવા બહુમાં બહુ પચીસ કે છવીસ .પણ પાંત્રીસ વર્ષ ? ના ક્યારેય નહીં .

પણ જ્યારે જ્યારે એ ખુલ્લી પીઠમાં ઝગારા મારતા તલને જોવે છે ત્યારે ત્યારે એ ઉંમરના બધા જ પડાવને ભૂલી જઈને પાછી મોહમાં ભરાય છે ને પછી હતી એમ ની એમ .

  વિચારોમાંથી પીછેહઠ કરીને પછી એની નજર એ પીઠ પર જાય છે ..આજે આ પીઠ કયારની પડખું કેમ નથી ફરતી ?  આજે તો વિચારમાં ને વિચારમાં આ સુરજના આછા કિરણો તપવા માંડ્યા તો યે એ પીઠ એમની એમ જ કેમ ?

   ને પછી તેને યાદ આવ્યું કે રાત મોડી પડી હતી એની ચાલીસી અને એનો સાઇઠમો દાયકો હરીફાઈએ ચડ્યા હતા ને પછી હરીફાઈમાં માંડ માંડ મેળવેલી જીતે તેમની રાતને મોળીમાંથી મોડી બનાવી દીધી હતી . એમની હાંફ ક્યાંય સુધી શમી ન હતી પણ એ તો શનિવારે મળેલા ભરપૂર પ્રેમના લીધે સંતોષના ઓડકાર સાથે સૂતી હતી …પણ એ … હજુ સળવળાટ કેમ નથી કે નથી નસકોરાંના અવાજ ..???

    ને એ સફાળી જાગી બ્લેન્કેટને ફગાવી ઊભી થઈને પલંગના બીજા છેડે આવીને ઊભી …….

 બ્લેકેન્ટ વગરની એ ખુલ્લી પીઠ ને આવરણરહિત શરીરને  હવે જરૂર હતી  સફેદ ચાદરની. 

‘બદલાવ ‘


ધડામ કરતો એક સવાલ માથામાં અથડાયો , ‘ મરી ગઇ ક્યાં હતી અત્યાર સુધી ? ‘ આ કામ કોણ તારો કાકો આવીને કરશે ? ક્યાં સલવાઈ હતી અત્યાર સુધી ? આ ઘડિયાળના બે કાંટા ભેગા થાય ત્યારે તું ઘર ભેગી થાય છે ….તે કલાક પહેલા કોલેજેથી છૂટી જાય છે . તું જાય છે ક્યાં ? નવરી બજાર આવવા દે આજ તારા બાપને !! તારી મા મરી ગઇ ને તને મારા માથે બેસાડતી ગઈ .

ને મારા મા બાપ પણ આંધળા કે એક દીકરી જાતે મરી ગઈ અને બીજીને જાણી જોઈને મારી નાખી !!   બનેવી જોડે પરણાવી ને મારો જનમ બગાડયો . આ તને સાચવતા દમ નીકળી ગયો ને તોયે સગાવહાલાના મેણાં સાંભળું છું કે દીકરીની જાતને જરા સાચવજો !! શું સાચવું ? તને કે મારી જાતને ?

ને તારો બાપ પાછો સિધ્ધાંતવાળો , ‘વચન લીધું કે બીજું છોકરું થવા નહીં દઉં તો જ મારી સાથે લગ્ન કરશે ‘ ..મરી ગયેલ બેનની પાછળ જીવતે જીવ વચન આપીને હું મરી ગઈ …પણ જવા દે ચાલ તારી સાથે શું ભેજામારી કરું છું .

પણ બેટા , તું જરાક મોડી આવે એટ્લે મારૂ માથું ભમવા માંડે છે . ન જાણે કેવા કેવા વિચારો આવે છે . ભલે મેં તને બે વર્ષથી અત્યારે વીસ વર્ષે પહોંચાડી પણ આ સમાજ અને સગાવહાલાએ ક્યારેય મને તારી સાચી મા ન બનવા દીધી તે ન જ બનવા દીધી .

 

દીકરી – આ નામ સાથે જે કોઈ જોડાઈ છે એને ક્યારેક ને ક્યારેક આવા પ્રશ્નોનો સામનો કરવો પડે છે . પછી એ દીકરી પોતાની હોય કે પછી પારકી . આ પારકી થાપણ નામના બે શબ્દએ ખરેખર ઉત્પાત મચાવ્યો છે . જેને બાળકને નવ મહિના સાચવીને જન્મ આપ્યો હોય કે એ બાળક છોકરો હોય કે છોકરી શું ફેર પડે છે ? શું એના જન્મની પ્રક્રિયામાં ફેર છે ? એના જન્મ વખતે થયેલી પીડામાં ફેર છે ?  એના ઉછેર વખતે આવેલી મુશ્કેલીઓમાં કઈ ફરક છે ?

જમાનો ક્યાંય આગળ નીકળતો જાય છે . પરંતુ પોતાના ઘરનાં ચાર ખૂણાઓ પકડીને જીવતા લોકો ખરેખર ઊધમ મચાવે છે . ચાર ખૂણાઓમાં એટલા ખૂંપી ગયા છે કે બહારની દુનિયા ચાર હજાર ખૂણાઓને ટપીને આગળ નીકળી ગઈ છે , એનો ખ્યાલ આવતો નથી . હા , હજુ પણ ઘણા ઘરમાં દીકરીને બોજ સમજવામાં આવે છે . જલ્દી પરણાવીને , વિદાય દઈને હાશકારો મળે એવા પ્રયત્નો જોવા મળે છે . ખુશીની વાત તો એ છે કે , આવું પ્રમાણ ઓછું થતું જાય છે . પરંતુ નાની નાની વાતોમાં કાગારોળ મચાવતા આપણે નેગેટિવ પોઇંટ્સ પહેલા પકડીએ ને પછી ક્યાંક સારું દેખાય તો પણ ‘ આંખ આડા કાન ‘ કરીએ .

 

ખરેખર હવે આપણે આપણી જ માનસિકતા ચકાસવાનો વખત આવી ગયો છે . બાકી ઉત્પાત કરનારાઓ ખરેખર વિચારોનું વાવાઝોડું જુદી દિશામાં ફંટાવવા માટે તૈયાર જ છે .

જાતિભેદ કે જ્ઞાતિભેદ કે પછી લિંગભેદ આવા જ વિચારોનું પરિણામ છે .

‘ I TOO HAD A LOVE STORY ‘


‘ I TOO HAD A LOVE STORY ‘
Writer : Ravinder Singh

આજના ડિજીટલ યુગમાં ઘણી બધી લવ સ્ટોરી સાથે ઊગી નીકળેલી એક એવી ગાથા ..જે તમને પ્રેમ વિષે વિચારતા કરી મૂકી છે .. ઇન્ટરનેટ અને ફાસ્ટ જમાનાને વખોડતા લોકો માટે એક એવો સજ્જડ પુરાવો કે ..” જ્યારે નસીબમાં મળવાનું હોય ત્યારે ગમે તે રીતે મળી શકાય છે અને પ્રેમગાથાને અમર બનાવી શકાય છે .
એક સૉફ્ટવેર એંજિનિયરને દોસ્તો સાથે કોલેજ છોડ્યા બાદ ફરી વાર મુલાકાત થાય છે ..ઘણી બધી ગપશપ અને કોલેજજીવનને પાછાં જીવંત બનાવ્યા બાદ રિયલ જિંદગીમાં પાછાં ફરવાની વાત સાથે વાર્તાની શરૂઆત થાય છે .. આ લેખકની સત્યઘટના છે અને એમાં બનેલા બનાવોને કોઈ પણ બનાવટી પીંછડો ફેરવવામાં નથી આવ્યો .
એક મેટ્રોમેનિયલ સાઇટ દ્વારા મળેલા બે લોકોની પ્રેમકથા કેવી રીતે વિકસે છે એના રંગ અને ઢંગ ખૂબ સરસ રીતે વર્ણવાયા છે . પ્રેમની નાની નાની ક્ષણોને જીવંત બનાવી દેવામાં આવે ત્યારે જીવન કેવડો મોટો ઉત્સવ બની જાય છે !!! એ વાતની અનુભૂતિ થયા વગર રહેતી નથી . પ્રેમ થાય અને એની ચડતી થાય ..એમાં દરિયાના મોજા જેવી ભરતી આવે ..એમાં ઊગતો સુરજ આવે અને આથમતા સુરજની ઉદાસ સાંજ પણ આવે પણ એવું ગાંડુ તોફાન કેવી રીતે આવી શકે કે કિનારે ઊભા ઊભા કિલ્લોલ કરતાં બે જીવને તહસનહસ કરી નાખે ? પ્રેમની ક્ષણોને પલભરમાં હતી નહોતી કરી નાખે ?
આવી બધી જ ક્ષણો આ પુસ્તકમાં છે .. નાયિકાનું નામ’ ખુશી’ છે જે નામ એવા જ ગુણ ધરાવે છે …એ ખુશીની ‘ખુશી ‘ પર કોની નજર લાગે છે ને પછી આ લેખકના શું હાલ થાય છે એ બધી જ વાતોને માણવા પુસ્તક વાંચવું જ રહ્યું ………….અને હા …આ પુસ્તક વાંચીને મનમાં પ્રેમની પરાકાષ્ઠા અનુભવાય નહીં …..બે પ્રેમીની કાલીઘેલી વાતોથી છાનું હાસ્ય પ્રગટે નહીં …ને આ પુસ્તક વાંચતા જો તમારી આંખ વહે નહીં ..હ્રદયમાં પીડાની ટીસ ઊઠે નહીં …દિલમાં સહાનુભૂતિ સાથે સલામ ઉદભવે નહીં તો માનવું કે આપણાં પ્રેમ નામનું તત્વનું સત્વ ગાયબ છે .
હેમલ દવે

” You Can Heal Your Life “


” You Can Heal Your Life ” – Writer : Louise .L.Hay

– આપણાં દરેક અનુભવો માટે આપણે જ જવાબદાર હોઈએ છીએ.
– આપણાં મનમાં આવતો દરેક વિચાર આપણાં ભાવિનું સર્જન કરે છે .
– વર્તમાન ક્ષણમાં જ શક્તિનું કેન્દ્રબિંદુ હોય છે .
– દરેક વ્યકિત સ્વ- ધિક્કાર અને અપરાધભાવથી પીડાતો હોય છે .
– બધુ જ વિચારોમાં સમાયેલું હોય છે …ને વિચાર બદલવા આપણાં હાથમાં હોય છે .
– જાતને ચાહવા લાગીએ તો આપણું જીવન સરળ બની જાય એવી પૂરતી તકો છે .
લેખિકા કહે છે કે , આપણે જે આપીએ છીએ એ જ પાછું મેળવતા હોઈએ છીએ અને છતાં પણ આપણી ફરિયાદ હમેંશા સામા પક્ષે જ હોય છે .
જાણે અજાણે પરિસ્થિતી આપણે ઊભી કરીયે છીએ અને પછી દોષ બીજા પર નાખી દેવામાં સમય વ્યતિત કરીયે છીએ . તેવી જ રીતે જીવન કેવી રીતે જીવવું એના વિષે પણ આપણે જડ મંતવ્ય ધરાવતા હોય છે .

આજે સમસ્યા કોને નથી ? બધા એક યા બીજી રીતે સમસ્યાઓનો શિકાર બંતા જ હોય છે . ક્યારેક આપણી નકારાત્મક લાગણી આવી સમસ્યા ઉત્પન્ન કરે છે તો ક્યારેક આપણી જાણ બહાર આવી ક્રિયાઓ થઈ જાય છે ..પરંતુ એના મૂળ તો હમેંશા આપણાં મનમાં જ છુપાયેલા હોય છે જે આવા વખતે ઠેકડો મારીને બહાર આવે છે . ભૂતકાળની કોઈ બિના આપણાં આંતરમનમાં છુપાઈને બેઠી હોય છે અને કાળક્રમે તે ઊગી નીકળે છે ….ને આપણે હમેંશા ક્યાં તો ભૂતકાળ અથવા ભવિયષ્યકાલમાં રહેવાનુ પસંદ કરતાં હોઈએ છીએ ..પણ હકીકતમાં અહી જ ભૂલ થાય છે . વર્તમાનમાં જે વિચારો સભાનપૂર્વકના હશે એ જ ભવિષ્યનું નિર્માણ કરશે અને ભૂતકાળને જેટલી જલ્દી વિદાય આપીએ એટલું જલ્દી આપણી જિંદગીમાં ખુશીનું આગમન થશે .

નાની નાની ક્રિયાઓ અને થેરાપી આ પુસ્તકમાં મળી રહે છે …જે વાંચીને એમ થાય કે , આ કાર્ય કરતી હશે ખરા ? તો હા , આ કાર્ય કરે છે . આ પુસ્તકની અમસ્તી જ ચાર કરોડ ઉપરાંતની કોપી ન વહેંચાય હોય ને !
આપણે આપણો દિવસ કેવી રીતે શરૂ કરવો ને આખા દિવસ દરમ્યાન શું કરવું ? આપણી વાક્ય રચનાઓ કેવી રાખવી ? ને આપણે વિચારો કેવી રીતે કરવા એ બધુ જ આ પુસ્તકમાં શીખવા મળે છે .

ને સાથે દરેક રોગ સાથે આપણી કેવી માનસિકતા જોડાયેલી હોય છે તે ખાસ શીખવા મળે છે ..જેથી કરીને આપણે જ આપણાં ડોક્ટર બની જઇયે અને આપણી માનસિકતા ચકાસતા થઈ જઇયે .
બદલાવ એમ રાતોરાત ન આવે પણ એ રસ્તે ચાલતા જઇયે તો દિવસ જલ્દીથી ઊગી નીકળે એ વાત નક્કી .
આપણાં મનના ઊંડાણમાં કોઈ વાત કે વલણ એટલું જડાઈ ગયું હોય છે જો એ વાતને સમજી જઇયે અથવા એના વિષે માહિતગાર થઈ શકીએ તો જલ્દીથી સાજા થવાય છે .

આવી સાજા થવાની અને જિંદગીને એક નવા જ વિચાર સાથે આવકારવાની રીત આ પુસ્તકમાંથી જરૂર મળી રહે છે .
હા ..વાત નવી છે ..ક્યારેક સ્વીકારી નહીં શકાય પણ એક વખત એની એક રીતને જો અમલમાં મૂકી જોશો તો બદલાવ જરૂર આવશે . આ જાત અનુભવની વાત છે ……તો આપ પણ અનુભવો અને જિંદગીનું એક નવું જ ગીત માણો….જે ગીતના રચિયતા આપ હો ..સંગીતકાર અને ગાયક પણ આપ જ હો .
અસ્તુ .

Hemal Maulesh Dave

‘આ તે કેવી દુનિયા ‘


10926280_10152691619168510_3629416076858604830_o 10497146_876498022392919_7623069603649525833_o

કર્મ .કર્મ ..કર્મ ……….જો કર્મ જ તમારો ધર્મ હોય તો ‘ આ તે કેવી દુનિયા’ આ ગુજરાતી મૂવી જોવું જ રહ્યું અને જો કર્મ કે ધર્મ વિષે તમે કન્ફ્યુસનમાં હોય તો  ખાસ અને ખાસ આ ફિલ્મ જોવી જ રહી ………12 જાન્યુઆરીની સાંજે ફિલ્મના ડાયરેક્ટર તેજસ પડિયા અને સ્ટાર કાસ્ટ સાથે આ મૂવી જોવાનો મોકો મળ્યો ..ઓન ધ પોસ્ટ ..ડાયરેક્ટરને આપણે કહી શકીએ કે , આ ફિલ્મ કેવી લાગી ..એક્ટરને કહી શકીએ તેમની એક્ટિંગ કેવી લાગી ….આ લાગણી મજાની હોય છે.

ખૂબ  જ સરસ વિચાર સાથે બનેલી આ ફિલ્મ છે ..કદાચ યુનિક કહી શકાય તેઓ. આપણે બધા જ આપણી અંદર એક દુનિયા વસાવીને બેઠા હોઈએ છીએ. આ દુનિયા આપણી મન-મરજી મુજબ ચાલતી હોય છે. આપણે બધા જ આ બે દુનિયામાં જીવતા હોઇએ છીએ…અંદરની ને બહારની ..કેટલા ખૂણા સાચવીને બેઠા હોઇએ છીએ જ્યાં કોઈને પ્રવેશ કરવાની અનુમતિ નથી હોતી .. પરંતુ આ મૂવીમાં આ ખૂણો ખોલી નાખવામાં આવેલો છે. સારા વિચારનો આ ખૂણો બધાને ઝંઝોડવાનું કામ કરે છે.

આ સંસારમાં રહેતા હર વ્યકિતને કઇંકને કઇંક દુખ હોય છે …ઘણી વાર એવું થાય કે , આ દુખ મારી માથે જ કેમ ..? મેં તો કઈં પાપ નથી કર્યું ..? મેં કોઈને દુખ નથી આપ્યું ..? તો મારી સાથે જ કેમ આવું થાય છે ..? તો એનો જવાબ તમને મળી શકે છે.  ‘ આ તે કેવી દુનિયા ‘ માં

જ્યાં ડાયરેક્ટર જ લેખક હોય ત્યારે એ ફિલ્મ માટે સારું અને ખરાબ બન્ને હોય શકે છે.. એકલા પર બધો જ ભાર ઉપાડવો હોય તો ખભા સક્ષમ હોવા જોઇયે ..કે ક્યાંક કઇંક ખૂટતું હોવાની લાગણી ઉભરે છે અને શમી પણ જાય છે. અદ્દભુત સંગીત ..ખૂબ સારા પંચ …આગળ શું થશે એની સતત પકડી રાખતી ફિલ્મ છે. એકટિંગમાં હીરો તો હીરોગીરી કરી જાણે છે પરંતુ હીરોનો ફ્રેન્ડ પણ અફલાતૂન છે. સારા એક્ટર હોવું એ જરૂરી છે પરંતુ ડાયરેકટર અહિયાં બધા જ એકટરો પાસે સરસ એકટિંગ કરાવી શક્યા છે. નાનું પાત્ર પણ ઊભરી આવ્યું છે અને યાદ રહે તેવું છે.  હીરો રાજ જટાનીયા અને યતીન પરમાર જામે છે ..તો હિરોઈન કિંજલ પંડ્યા તેના રોલમાં જાન પૂરી જાય છે.  બાબાના રોલમાં પદમેશ પંડિત અફલાતૂન છે અને પોતાના બહોળા અનુભવને સુનિલ વિશ્રાણી સરસ રીતે ચમકાવી ગયા છે. સનત વ્યાસ ,જયેશ મોરે ,ફાલ્ગુની દેસાઇ,

ક્રિષ્ના પંડ્યા વગેરે સરસ કામ કરી જાય છે અને કદાચ આજ ડાયરેકરની કમાલ છે કે દરેક પાત્રને ઉભરવાનો મોકો દઈ શક્યા છે. શ્રી વિજય ખત્રી આ ફિલ્મના પ્રોડ્યુસર છે અને કેપ્ટન ઓફ ધ શીપ .. એનર્જીથી થનગનતા યુવાન ડાયરેક્ટર તેજસ પડિયા …!

લોકેશન સરસ ને મોટી ફ્રેમમાં બધાને સમાવેશનો કરવાના ફાયદા સાથે થોડા ગેરફાયદા ….કારણ કે ક્યારેક ભાવપ્રદર્શન માટે ક્લોસઅપ જરૂરી હોય છે. ક્યાંક સ્ટોરીને સમજવાનો પ્રયાસ કરવો પડે કારણ કે વિષય તદ્દન નવો છે ..આ વિશે આપણે વિચારી ન શકીએ એવો નવો.

આ ફિલ્મ એટલે  તાજી કલમની કરામત ..તૂટતાં ગુજરાતી ફિલ્મ ઉદ્યોગને એક અલગ મુકામ પર લઈ જવાના મજબૂત ઈરાદા સાથે તૈયાર થઈ રહેલી આપણી જ નવી જનરેશન ..નવા નવા પ્રયોગો સાથે રીસ્ક ફેક્ટર સાથે નવા જ વિચાર સાથે જો આવી ફિલ્મ બનતી હોય તો એક ગુજરાતી તરીકે જોવી જરૂરી છે.

ગુજરાતી ભાષા બચાવવાના પ્રયત્નો થઈ રહ્યા છે ત્યારે આવી ફિલ્મો દ્વારા આપણે એમાં જીવંતતા પૂરી શકીશું .ખૂબ આસાનીથી નવી પેઢીને વાળી શકીશું .

હું કર્મમાં માનું છું . જે કઈં વાવીએ છીએ એજ લણવું પડે છે. સરસ સ્ટોરી ને નવા વિચાર સાથે દરેક વ્યક્તિએ આ ફિલ્મ જોવી જ રહી અને અનુસરવી પણ રહી.

આ ફિલ્મ જોઈને તમારા હ્રદય મનમાં એક હકારાત્મક  બદલાવ આવશે જ એ નક્કી.


આજે એક સળગતો પ્રશ્ન ..જે આજના મા બાપને પીડા આપે છે ને આમ જોઇયે તો લગભગ બધા જ માં બાપ વત્તા ઓછા આ પ્રશ્નમાંથી પસાર થતાં જ હોય છે.

સરકારી ઓફિસમાં સારા એવા હોદ્દા પર કામ કરતાં આ ભાઈ જણાવે છે કે મારો 18 વર્ષનો  પુત્ર મારા કહ્યામાં નથી . શું કરવું એ જ સમજાતું નથી ને વધારે કહીયે તો એ ઘર છોડીને ચાલ્યા જવાની ને મરી જવાની ધમકી આપે છે. ને એની માગણીઓ હવે પોષી શકતા નથી. સમાજમાં માનપાન ધરાવીએ  છીયે ને સમાજના બીજા લોકો સલાહ લેવા આવે છે પણ મારા ઘરમાં મારૂ કઇં જ ઉપજતું નથી. આ બધી સ્થિતીથી કંટાળી ગયો છું.

આવો જ એક બીજો પ્રશ્ન એક બહેનનો છે એ સીંગલ મધર તરીકે દીકરીનો ઉછેર કરી રહ્યા છે ને એ દીકરી પણ તેના કહ્યામાં નથી.. ખોટું બોલવાની ટેવ ધરાવે છે .

  • આ બન્ને પ્રશ્નો એક સાથે લેવાનું કારણ આજના યુગની કોમન સમસ્યા છે ને સરખો પ્રશ્ન છે. સમસ્યાના મૂળ એક જ છે જવાબ કદાચ જુદો હોય શકે. ને એક વખત જો મૂળ પકડાઈ ગયા તો આ જે ફરિયાદ મા બાપની રહી છે તે જરૂર ઓછી થશે.
  • પહેલા તો બાળ ઉછેરથી આ પ્રશ્નના જવાબ મેળવવાનું શરૂ કરવું જોઇયે. એક બાળક જ્યારે જે ઘરમાં જન્મ લે છે ત્યારે એ આવા અવગુણ સાથે જન્મ નથી લેતું .એક નિર્દોષ બાળકને આપણો ઉછેર જ ગુણ અવગુણ શિખડાવે છે, અહિયાં મારો આશય ઉપરના બે માં બાપને તેના વાંક દેખાડવાનો નથી . પણ એક બાળકનો ઉછેર તેને કેવો બનાવે છે એ સમજાવાનો છે. આપણે હર હમેંશ સંતાનનો વાંક કાઢીએ છીયે પણ આપણે ક્યારેય આપણાં કરેલા ઉછેરનો વાંક કાઢતા નથી. નાનપણમાં માગેલું હાજર કરનારને જ્યારે એ જ સંતાન મોટું થાય ત્યારે એની માગણી સ્વીકારવી અસહય લાગે છે. બધી જ જીદ જો નાનપણમાં પોષી હશે તો અને તો જ એ સંતાન મોટું થઈને તમારી સામે ગમે તેવી માગણીઓ મૂકતાં અચકાશે નહીં. ને એને જાણ પણ હશે કે મારી માગણીઓ અત્યારે ભલે પાછી કઢાતી પણ ગમે ત્યારે એ પૂરી આ જ મા બાપ કરશે.
  • એક જ સંતાન હોવું જોઇયે એવું માનતા માતા પિતા તેમના બાળકનો ઉછેરમાં કૈંક ચૂકી જાય છે, આજે જ્યારે એક  જ બાળક હોય ,ને તે પણ વિભક્ત કુટુંબમાં ઉછરતું હોય ત્યારે એ બાળકમાં સંઘ ભાવના નો અભાવ રહેવાનો જ. બે ત્રણ ભાઈ બહેનોની વચ્ચે ઉછરેલા બાળકને ખબર હોય છે કે કેવી રીતે ક્યારેક આપણું મનગમતું ન થાય તો ચલાવી લેવું પડે.કોઈ પણ વસ્તુની ફરિયાદ કરતાં પહેલા એના પ્રતિભાવો કેવા હશે એનો ખ્યાલ એ બાળકોને જલ્દી આવી જાય છે. બધી જ માગણીઓ સંતોષાશે નહીં જ એ વાતનો  ખ્યાલ તેમણે મૂકતાં પહેલા જ હોય છે. અહિયાં તફાવત દર્શન કરાવવા પાછળનો ઉદ્દેશ આપણું પોતાનું આત્મમંથન કરવાનો છે.
  • તો પહેલા તો આત્મમંથનથી તમે જ જવાબ શોધો કે ઉછેરચૂક ક્યાં થઈ છે. આજે એ જ સંતાન તમને સામો જવાબ આપે છે તો કદાચ એવું બને કે નાનપણમાં તમે એને સાંભળ્યો જ હશે તેની ખોટી માગણીઓને સંતોષી જ હશે. ને કદાચ તમને જવાબ મળી જાય તો એ જ દિશામાં આગળ વધવું જોઇયે. નાનપણમાં રડીને ધમપછાડા કરીને પોતાની જીદ સંતોષતો બાળક મોટો થઈને આવા ઘર છોડવાના કે મરી જવાના ત્રાગા કરે એ કોઈ નવાઈની વાત નથી . તેના મોટા થવાની સાથે જ એની માગણી મોટી થઈ છે ને ત્રાગા કરીને જીદ પૂરી કરવાની રીત બદલાય ગઈ છે.
  • આવા સમયે ધીરજ તમારે રાખવાની છે ને સમજણ એને નહી તમારે કેળવવાની છે. થોડો પુત્રમોહ ટાળીને ( પ્રશ્નમાં પણ તમારો પુત્રમોહ તમારી પરેશાનીઓ સાથે પણ અનુભવાય છે ) તેના હિત માટે જ તમારે થોડા આકરા નિર્ણયો લેવા પડશે. પહેલા તો તમારે બન્ને પતિ પત્નીએ નક્કી કરવું પડશે કે કોઈ પણ એકના કરેલા નિર્ણયનો વિરોધ નહીં જ કરીયે, આપસી સહમતીથી, થોડી ધીરજથી કામ લેશો એટલે તમારા પુત્રને ખ્યાલ આવશે કે એક ની ‘ના’ એ બીજાની પણ ‘ના’ જ હશે. ધીમા ને મક્કમ સ્વરમાં બહુ થોડા શબ્દોમાં ને બને એટલી શાંતિથી તમારે એની અયોગ્ય માગણી નકારવાની છે. યાદ રાખશો કે બધી જ માગણી નહી નકારતા નહિ તો વિરુધ્ધ અસર થશે . તમારે તેની માગણીઓમાં ભેદ તારવવો પડશે ને એ ભેદ એ પોતે  સમજે તે ખૂબ જરૂરી છે. ના પાડવા સાથે થતાં એના એક પણ નાટક થી ગભરાવવાની જરૂર નથી. તમારા વીક પોઈન્ટ ને એ સારી રીતે જાણે છે ને હવે તમારે તમારા આ વીક પોઈન્ટને સ્ટ્રોંગ બનાવવા મહેનત કરવાની છે. ફક્ત એને સારા નરસાનું ભાન કરવવાની જરૂર છે. ને એ પણ જુદી રીતે.
  • સંતાન જ્યારે સામું બોલે ત્યારે બે ઘડી આપણે પણ ગરમ થઈ જઇયે છીયે ને એમ જ આગળ વાત વધતી જાય છે. તો થોડો સ્વભાવ પર કંટ્રોલ કરી મક્કમ સ્વરથી તેને ના કેમ પાડી શકાય એ જ તમારે શીખવું પડશે. તમારે અત્યાર સુધીના એના પ્રત્યેના તમારા વલણમાં ધરમૂળથી ફેરફાર કરવાનો છે. તેને તમારો આ ચેઈંજ નજરે ચડશે તે જ ક્ષણથી તેની જાત વિષે વિચારતો થઈ જ જશે. તમારા બદલાયેલો સ્વભાવ તેને પોતાનો સ્વભાવ બદલવાની ફરજ પડશે. યાદ રાખજો આખરે આ બધુ તમે એને હિત માટે જ કરી રહ્યા છો
  • બીજું આ સમયે સંગતની અસર ખૂબ પડતી હોય છે તો બની શકે તો એના મિત્રમંડળની તપાસ કરશો ને તેમાં કોઈ સમજદાર મિત્ર હોય તો એને વિશ્વાસમાં લઈને તેને તમારા પુત્રને સમજાવવાની જવાબદારી સોંપી શકાય કારણ કે આ ઉંમરમાં યુવાનો પોતાના મિત્રની નજીક હોય છે તેને સમજાવેલી વાત ટાળી શકતા નથી. આપણી જે વાત સાંભળવા તૈયાર નહીં હોય એ જ વાત તેમના મિત્ર દ્વારા કહેવાશે તો એ સાંભળશે પણ ખરા ને સમજશે પણ ખરા.
  • સતત ને સતત તેનો વાંક ન કાઢતા તેના સારા સ્વભાવના વખાણ પણ કરો તેને પોતાની જાત પર વિશ્વાસ રહેવો જરૂરી છે કારણ કે એ વિશ્વાસ જ એને સુધારવામાં મદદરૂપ થશે. જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ પોતાને સમજતો નથી ત્યારે જ તેની અકળામણ એ ગુસ્સાના સ્વરૂપમાં બહાર કાઢે છે. એને સુધરવાની તક આપી ને જુવો. આખરે એ તમારું જ સંતાન છે ને અત્યારનું તેનું વર્તન આપણાંથી થયેલી ભૂલ છે આ વાતનો સ્વીકાર કરો ને શાંતિથી, સમજદારીથી  ભૂલ સુધારવા યોગ્ય પગલાં લો

હજુ તમારી પાસે 3 થી 4 વર્ષ છે . આ સમય નો મહત્તમ ઉપયોગ કરીને આપ સારું પરિણામ મેળવી જ શકશો એની ખાતરી છે.

સાથે એક બહેનનો પ્રશ્ન સામિલ કરેલ છે એનો જવાબ અહિયાંથી જ મળી રહેશે. છતાય સંતોષ ન હોય તો બીજા અંકમાં તેનો વિસ્તૃત જવાબ જરૂર અપાશે. જરૂર પડ્યે રૂબરૂ મળી શકાશે.

સંતાન દીકરી હોય કે દીકરો આપણો ઉછેર ખૂબ મહત્વનો બનીને રહે છે.wpid-20140618_094658.jpg

“ઓળખ”


જીવનના બધા રસ્તા કઈ મુલાયમ નથી હોતા એ રસ્તે જવામાં ઘણી મુશ્કેલીઓનો સામનો પણ કરવો પડે છે ..ભાતભાતના લોકોની મુલાકાત થાય છે ..માનવીય સ્વભાવનો પરિચય થાય છે ..સાચાબોલા –ખોટાબોલા લોકોની પરખ થાય છે …સવાલ એ છે કે આપણી બધી જ ઇન્દ્રિયો  આ બાબતે આપણને  સજાગ કરવા બેઠી જ છે અને છતાય એની અવગણના કરીને આગળ વધીએ છીયે………અને એ મુશ્કેલીઓનો ભાર બીજા માથે ઢોળતા જઈએ છીએ ..પ્રવાહ સામે લડવાની તાકાત નથી હોતી ને વહેણના જોર ને દોષી માનીને બેસી રહીએ છીયે ..તાકાત આપણાં મન પાસે નથી અને બીજાની તાકાતને ઓછી આંકવામાં ક્યાય કચાશ નથી છોડતા …….અને સાચી મુશ્કેલી રસ્તામાં આવતા કાંકરા પથ્થરોની નહીં આવા અમાનવીય સંવેદનોની હોય છે …..!

 

hemal dave